Main menu

Psycholog dzieci i młodzieży

Zgłoszenie się do psychologa dziecięcego nie jest, wbrew obiegowej opinii, przyznaniem się do porażki. Gdy w głowie rodzica pojawiają się takie myśli jak „nie daję rady”, „nie potrafię”, „jestem złym ojcem/matką”, sesja terapeutyczna z psychologiem może dodać pewności siebie i odpowiedzieć na pytania, jak naprawić ewentualne błędy w procesie wychowawczym, jak wesprzeć swoją pociechę, by zapewnić jej warunki do prawidłowego rozwoju.

psycholog dziecięcy

Obserwujemy inne dzieci i ich zachowanie, rozmawiamy z innymi mamami, przeszukujemy internet i tam pragniemy znaleźć odpowiedź na nurtujące nas pytania. Często informacja o niepokojącym zachowaniu naszego dziecka dociera do nas od osób, które na co dzień mają z nim kontakt, np. od nauczycieli w szkole. W natłoku codziennych spraw możemy nie zauważyć pewnych symptomów, tłumaczyć je złym samopoczuciem dziecka, zmęczeniem lub nadmiarem wrażeń. Tym bardziej czujemy się winni, że nie zobaczyliśmy nic niepokojącego, że nie zareagowaliśmy odpowiednio wcześnie.

Dlatego wielu rodziców zwleka z wizytą u psychologa, podejmując samodzielne próby poradzenia sobie z problemem. Boimy się również, że zostaniemy poddani ocenie, krytyce, że nasze dziecko będzie badane. Uczucia te są całkowicie zrozumiałe i wiążą się z lękiem przed nieznanym. Dlatego tym bardziej ważne jest, aby trafić do kompetentnego specjalisty, przy którym poczujemy się bezpiecznie i któremu zaufamy.

Zgłoś się na konsultację do psychologa, jeśli Twoje dziecko:

  • brało udział w jakiejś katastrofie, np. pożarze, wypadku samochodowym, powodzi,
  • przeżyło śmierć bliskiej mu osoby,
  • było krzywdzone psychicznie lub fizycznie,
  • przeżywa rozwód lub rozstanie rodziców,
  • wychowuje się w rodzinie alkoholowej,
  • należy do grupy dzieci z tzw. ryzyka okołoporodowego (nieprawidłowy przebieg ciąży, powikłany poród, występowanie niepokojących objawów neurologicznych),
  • przez dłuższy czas wykazuje niepokojące objawy somatyczne, np. zaczęło się moczyć, zanieczyszcza się lub odwrotnie – ma problemy z wypróżnianiem, tiki, często budzi się w nocy i jest niespokojne lub ma kłopoty z zasypianiem, przestało jeść, bądź ma wilczy apetyt,
  • w zabawach powtarza sceny przemocy seksualnej, mówi o podejrzanych zachowaniach innych osób, takich, które mogłyby wskazywać na wykorzystywanie seksualne,
  • sprawia duże trudności wychowawcze,
  • rozwija się wolniej niż jego rówieśnicy (np. dużo słabiej mówi, nie pamięta wierszyków, piosenek, ma kłopoty z liczeniem),
  • unika kontaktu z ludźmi, również bliskimi,
  • niepokoi rodziców nietypowym zachowaniem.

Warto pamiętać, że psycholog nie jest od oceniania, wartościowania metod wychowawczych i rodzicielskich kompetencji. Jest osobą, która obiektywnie spojrzy na zachowanie dziecka, relacje w rodzinie oraz sposoby komunikowania się i wspólnie z rodzicami poszuka źródła problemów. Może okazać się, że w ostatnim czasie wydarzyło się coś, co bardzo przeżywa. Problem może dotyczyć zarówno szkoły, jak i rodzinnego domu. Rozwód lub separacja rodziców, kłótnie, śmierć członka rodziny lub pojawienie się drugiego maluszka może być powodem do zmiany zachowania. Zdarzają się w życiu sytuacje na tyle trudne, że tracimy możliwości adaptacyjne i zwyczajnie potrzebujemy wsparcia, młodzi tym bardziej.

psycholog dzieci

Jak wygląda wizyta?

Gdy zgłosisz się z dzieckiem na konsultację, możesz się spodziewać, że psycholog porozmawia z Tobą o dziecku, jego rozwoju, zachowaniach, nastrojach, zwyczajach, zapyta o sytuację rodzinną: z kim mieszka dziecko, jak wyglądają relacje w rodzinie, postara się zrozumieć Twoją więź z dzieckiem, może przeprowadzić badanie testowe, które pozwoli na obiektywną ocenę jego stanu.

Diagnoza psychologiczna dziecka

stanowi próbę wyjaśnienia czynników i mechanizmów psychologicznych wpływających na powstawanie zgłaszanych problemów oraz genezy tychże problemów. Służy poznaniu dziecka, jego możliwości rozwoju, zachowań, specyfiki trudności w funkcjonowaniu szkolnym, osobniczym, w relacjach rodzinnych, czy rówieśniczych. Określa udział czynników organicznych, środowiskowych i psychologicznych w powstawaniu i podtrzymywaniu się nieprawidłowych form zachowań i funkcjonowania. Może dotyczyć całości funkcjonowania psychicznego danej osoby np. inteligencja i osobowość lub jednego z elementów funkcjonowania człowieka np. dominujące potrzeby, system wartości.

Celem diagnozy jest określenie:

  • poziomu funkcji poznawczych (intelekt) oraz funkcji percepcyjno-motorycznych dziecka
  • osobowości
  • specyficznych trudności w nauce – dysleksja, dysgrafia, dysortografia, dyskalkulia – oraz zaburzeń typu dyslektycznego i wynikających z nieprawidłowych nawyków edukacyjnych
  • ryzyka wystąpienia specyficznych trudności w nauce u dzieci przedszkolnych
  • dysharmonii rozwojowych u dzieci przedszkolnych
  • zaburzeń emocjonalnych oraz trudności adaptacyjnych i zaburzeń neurotycznych

Na diagnozę składają się:

  • wywiady przeprowadzane z rodzicami i z dzieckiem (na temat zaburzenia oraz na temat środowiska, w którym dziecko się wychowywało i tego, w którym funkcjonuje obecnie)
  • czasem opinie od innych psychologów, nauczycieli
  • karty wypisów ze szpitali – jeśli dziecko było hospitalizowane
  • bezpośrednia obserwacja zachowania w gabinecie psychologicznym
  • wykonanie specjalistycznych, wystandaryzowanych testów psychologicznych i pedagogicznych, które służą do oceny rozwoju intelektualnego, poznawczego, emocjonalnego, społecznego i językowego dziecka

Po diagnozie następuje omówienie jej wyników, podczas którego rodzic otrzymuje informację na temat problemów dziecka w codziennym funkcjonowaniu oraz na temat jego zasobów – mocnych stron, na których może się oprzeć w procesie terapii. Specjalista proponuje również odpowiednie formy pomocy terapeutycznej. W przypadku młodszych dzieci na omówienie diagnozy zapraszani są tylko rodzice. W przypadku młodzieży omówienie następuje zarówno z zainteresowanymi, jak i z ich rodzicami.

Czas trwania i liczba spotkań są ustalane indywidualnie.

Gdy wymaga tego sytuacja w naszym Centrum oferujemy również możliwość
konsultacji u psychiatry dziecięcego, który może poszerzyć obszar diagnostyczny i ewentualnie zaproponuje optymalne leczenie farmakologiczne.

Zwykle rodzicom zgłaszającym się do psychologa wystarczy kilka konsultacji, by dowiedzieć się, jak lepiej rozumieć dziecko i zaspokajać jego potrzeby. Gdy problemy są poważne – wymagają psychoterapii.
Psychoterapia dziecka to spotkania, rozmowy oraz zabawa, których celem jest zmniejszenie przeżywanych trudności małego pacjenta. Fundamentem leczenia jest zbudowanie zaufania oraz nawiązanie terapeutycznej więzi pomiędzy dzieckiem a psychoterapeutą. Psychoterapia dziecka to czas, kiedy w bezpiecznej, spokojnej atmosferze możliwa jest ekspresja niekiedy bardzo trudnych emocji. W efekcie zostają one zrozumiane, nazwane i „okiełznane”. Praca terapeutyczna to towarzyszenie dziecku w jego problemie, to wyłanianie z dziecka jego siły i wiary we własne możliwości, to redukowanie cierpienia. W pracy z dzieckiem szczególnie ważna jest rola i pomoc rodziców. Właściwa obecność i uwaga bliskich stanowią niezbędny i bezcenny czynnik leczący.

Sesje terapeutyczne odbywają się raz w tygodniu, o stałych porach. Czas sesji to 50 minut. Długość terapii zależy od zgłaszanego problemu i potrzeb dziecka.

psycholog dla dzieci

Co możesz robić, jeśli dochodzisz do wniosku, że Twoje dziecko „sprawia problem”?

1. Staraj się myśleć o swojej rodzinie jak o jednym organizmie, który wymaga by zadbać o jego całościowe potrzeby. Nie koncentruj się wyłącznie na swoim „trudnym” dziecku, obejmij troską całą rodzinę, każdego z członków i relacje między Wami.

2. Pamiętaj, że widzisz sprawę „problemowego zachowania swojego dziecka” tylko z jednej – swojej własnej perspektywy. Jest naturalne, że wiele aspektów możesz nie dostrzegać lub je wyolbrzymiać. Specjalista jako osoba obiektywna – nie zaangażowana emocjonalnie w Wasze wzajemne relacje, pomoże spojrzeć na Wasze trudności z bardziej realnej perspektywy.

3. Staraj się nie myśleć o swoim dziecku, że jest „złe”, „nieznośne”, „nieudane”, „złośliwe”, „niedoceniające twoich wysiłków”, „głupie”, „bezmyślne”, i że „powinno się zmienić”, „wziąć w garść a wtedy wszystko wróci do zdrowej normy”… – to tylko krzywdzące etykietki utrudniające zobaczenie prawdziwe źródło problemu.

4. Pomyśl raczej, że to WASZ WSPÓLNY WAŻNY PROBLEM.

5. Przyjrzyj się swojej rodzinie, klimatowi jaki tworzy, codziennym rytuałom, Waszym rozmowom. Czy coś zmieniło się w ostatnim czasie (od kiedy dziecko jest „problemowe”)? Czy czujesz się w swojej rodzinie bezpiecznie i szczęśliwie? Czy relacje z innymi osobami z Twojej rodziny satysfakcjonują Cię? Czy czegoś w nich brakuje? Czy wydarzyło się coś ważnego w waszym życiu, czy doznaliście jakiejś ważnej straty? A jaka jest temperatura uczuć w Twoim związku z partnerem? Czy masz poczucie spełnienia, realizujesz siebie?

6. Kiedy zdecydujesz się zwrócić o pomoc dla swojego dziecka – sięgnij po nią także i dla siebie. Pamiętaj, że psychoterapeuta to nie mechanik samochodowy, do którego możesz odstawić swój zepsuty samochód („zepsute dziecko”). Poważnie rozważ możliwość rodzinnej terapii lub terapii dla siebie.

Poznaj zakres naszych usług, naszych specjalistów i umów się na spotkanie 71 361 04 77.

Facebook